just a little worried
October 16th, 2005 by alalaineI should refrain form watching the news (and reading the papers, as well). Something I hear/read/watch worries me everytime (well, almost everytime).
I should refrain form watching the news (and reading the papers, as well). Something I hear/read/watch worries me everytime (well, almost everytime).
is a happy day. =)
Nung Saturday, pinuntahan namin ng classmates and friends si Joy. After that, pumunta kami nina Nins at Eugene sa Balibago. Actually, wala naman talaga kaming naisip na puntahan. Basta no particular place in mind. Mejo matagal-tagal din kaming naglalakad. Sa Sax sana, kaso masyado pang maaga. Sa Spencer’s ang unang naisip ni Nins kaso hindi rin. Naisip din namin pumunta sa Nepo, kasi may mini concert, kaso lang, "no beer month" ko ngayon, at puro inuman don…
So ang nangyari, nag-coffee na lang kami. Pumasok na kami sa isang coffee shop (na nakalimutan ko na ang pangalan. Di naman sa Beatico yun, di ba?), tapos bigla naisip ni Eugene na sa Casino nalang. So ayun, nagcoffee kami sa Figaro sa Casino Filipino.
The best thing about it is our conversation. Nun ko lang nakausap nang ganun si Eugene. Naloka ako. Hindi talaga ako nakatulog that night (malamang dahil din sa kape na di ko naman talaga iniinom..) dahil may nabanggit siya na bumabagabag talaga sakin. Sa totoo lang, hanggang ngayon, mejo bothered pa rin ako.
Haaayy…pero minsan naiisip ko rin, "so what?!" Kung ganun ba talaga e. Basta. Ang gulo. May exam pa ako bukas. Hindi ako makaaral dahil kung anu-anong bagay ang nasa isip. At nababadtrip na naman ako sa isang tao. Sino kaya? (oi, ikaw. nakakainis na ha!)
may kailangan akong gawin na report.
may exam ako bukas.
yun lang . =)
<lagi na lang akong nadidisconnect>
Wednesday. Wala akong class. May inasikaso ako na higit sa isang taon ko nang pinostpone. Mabuti naman ang kinalabasan. =)
Thursday. Nagkita kami ni Nins sa Glorietta. Shempre, as usual, masaya (kahit mali ang nasakyan ko pauwi at napagsarhan na naman ako ng dorm..hehehe). =)
Friday. Mejo badtrip ang araw na ‘to. Naiinis na ako sa mga tao sa University Registrar. At hindi ko pa naabutan ang Survivor Guatemala. Past 9pm na kasi ako nakarating sa bahay. Mejo traffic kasi ang palabas ng Manila area. Tapos pagdating na pagdating ko pa sa bahay, nagtext ang groupmate ko na may meeting daw kami the following day. Hassle naman kung magbi-byahe na naman ako nang maaga. Buti na lang pwedeng isend nalang sa email ang part ko. =)
Saturday. Bigla nalang naglaho ang load ko. Basta paggising ko, wala na akong load. Sayang. Marami pa yun. Andaming mga nagrereply sa Physag namin ngayon. Kahit ngayon, habang nagta-type ako para sa blog, may mga message alerts na dumarating. Dalawang araw na lang kasi before the deadline. Buti na lang at nagawa ko na yun dati. =)
I sent the Art Bell article to some of my friends. One of them replied that it’s not true, that a Filipino, instead of the said journalist, wrote the "hate letter."
I’m not sure of the credibility of any of my sources. Just the same, ganun pa rin naman ang reply ko. Mas lalo pa ngang nakakainis kung sarili pa pala nating kababayan ang sumulat nun.
The letter is written in black and my comments are in red.
You are attracted to those who are unbridled, untrammeled, and free. (am i?!)
In love, you feel the most alive when things are straight-forward, and you’re told that you’re loved. (straight no chaser?!)
You’d like to your lover to think you are optimistic and happy. (i am happy. optimistic..umm….ehehehe)
You would be forced to break up with someone who was ruthless, cold-blooded, and sarcastic. (sino kayang hindi???)
Your ideal relationship is open. Both of you can talk about everything… no secrets. (honest and open relationship. how many times have i said this?)
Your risk of cheating is zero. You care about society and morality. You would never break a commitment. (i hate cancelled appointments. huh?! connection?!)
You think of marriage as something precious. You’ll treasure marriage and treat it as sacred. (yihiiii….)
In this moment, you think of love as commitment. Love only works when both people are totally devoted. (…like a balance scale. <ngek. san yun galing?!>)
FIND OUT THE KEYS TO YOUR HEART (and share them with your friends… Ü)
Just a few weeks ago, magkausap kami ni Nins sa phone. Napag-usapan namin ang isang common problem namin lately. Pareho kaming nawawalan ng vocabulary (at mali pa ang wording nito. Wala lang akong maisip na ibang salita). Nakakafrustrate kasi pareho pa naman kaming mahilig magsulat, tapos biglang ganito na basta na lang namin hindi alam kung anong kasunod ng sasabihin namin. Tapos there are also times na sobrang simple lang ng isang salita, hindi ko talaga maisip kung ano. Nakakainis.
Nagsimula ito bago ko pa palitan ang pangalan ng blog ko. Dati kasi "Glimpse of My Seishin" ang title nito. Tapos ngayon, as you can see, "Dotted Fragments" na. Mas akma kasi sakin ‘to lately e. Puro mga "hanging" (haha. kanino ko kaya galing ang word na ‘to? hello sa ‘yo. Ü) sentences na lang nagagawa ko.
Lalo ko pang napansin ‘to kahapon. A friend asked for my help regarding a business letter. It should’ve been a very simple task, considering na maikli lang naman yung sulat. Kaso lang, na-stuck kami sa isang paragraph. It took us almost three hours to finish it when, normally, it should’ve been done in just a few minutes. At sa tingin ko hindi pa talaga yun matatapos if his grandfather didn’t help us out. Siguro naawa na siya sa aming "fervent desire" to finish the feverish task <wink>.
I didn’t even know it would be aired today if Errol did not tell me about it (Errrr…thanks ha!Ü)
Hinintay pa namin yung live telecast this afternoon pero wala naman. Sa primetime ko na lang tuloy pinanood.
It’s been such a long, loooooooonnng time mula nung huli akong nakasubaybay ng Survivor at sana naman matapos kong panoorin ang season na ‘to.
Sa Guatemala ang setting, sa ruins ng Maya tribe (I remember being so fascinated with the discussions about the native American tribes in our world history subject back in fourth year high school).
Sana pwede akong sumali sa ganitong mga shows. I love the adventure. Kaso nga lang lagi na lang may swimming involved (e hindi nga ako marunong lumangoy!) kaya hindi pwede. Tsaka hindi ata kakayanin ng katawan ko ang pagod. hehe.. Sabi nga nung isang contestant (si Brandon nga ba o si Blake?), "…the last time I hiked 11 miles was…never."
Sa huli, si Jim ang natanggal. This really made me sad because, for some reason, I have a special place in my heart for the elderly (and children and the sick and…many more). Kaso lang, given that he made a sling using his shirt just to support his arm after the last challenge, it was logical that the team voted him off. The game has just begun and each team would want to be stronger than the other.
Here’s the link for the summary of the episode: